Πέμπτη, Μαρτίου 19




Σώπα μη μιλάς  του Αζίζ Νεσίν


Απαγγέλει η Μαριέτα Ριάλδη


     Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
     κόψ' τη φωνή σου
     σώπασε επιτέλους
     κι αν ο λόγος είναι αργυρός
     η σιωπή είναι χρυσός.

     Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
     έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:
     "σώπα".

     Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
     μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!"

     Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου
      λέγανε:
     "κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ....σώπα!"

      Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
      Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

      Ο λόγος του μεγάλου
      η σιωπή του μικρού.

      Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
      "Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,
      "θα βρείς το μπελά σου, σώπα".

       Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
       "Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
       κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"

       Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά ,
       η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και
       ήξερε να σωπαίνει.
       Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα".

       Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με 
       συμβουλεύανε :
       "Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. 
        Σώπα"
       Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
       με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

       Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
       Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
       Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
       και μαζευτήκαμε πολλοί μία πολιτεία ολόκληρη, μια 
       δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.

       Εύκολα, μόνο με το Σώπα.
       Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν'την να σωπάσει.

        Κόψ'την σύρριζα.
        Πέτα την στα σκυλιά.
        Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το 
        μεταχειρίζεσαι σωστά.

       Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
       Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το            βραχνά να μιλάς, χωρίς να μιλάς να λές "έχετε δίκιο, 
       είμαι σαν κι εσάς"

       Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

       και δεν θα μιλάς,
       θα γίνεις φαφλατάς ,
       θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

       Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ'την αμέσως.
       Δεν έχεις περιθώρια.
       Γίνε μουγκός.
       Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις 
       Κόψε τη γλώσσα σου.

       Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα 
       όνειρά μου ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς
       κρατώ τη γλώσσά μου,
       γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
       και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
       και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
       με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα        μου λέει:

       ΜΙΛΑ!....

Μαριέτα Ριάλδη απαγγέλει στίχους του Αζίζ Νεσίν
Συναυλία για τους πυροπαθείς στο Ηρώδειο,  29-9-2007



Ένας ζεστός Ιούλιος... του '07 και μια συναυλία στο Ηρώδειο είναι το περιβάλλον που έντυσε το  ΜΙΛΑ!.... την ''κραυγή'' του Αζίζ Νεσίν... με την ερμηνεία της Ριάλδη... και πολλοί, ακούγοντας τη φωνή της, μπορεί να νιώσαμε ένοχοι....  
Μια απαγγελία ψυχής.  
Η Ριάλδη δεν σωπαίνει...  Φτύνει (με τους στίχους του Αζίζ) στην υποκρισία... στο βόλεμα... στο ''ζύγισμα'' του μυαλού... τι  κερδίζω και... τι χάνω.


Στο Ηρωδείο το Καλοκαίρι του 2007... σε μια συναυλία,   ειδικού σκοπού. 
  
Ναι, υπήρξε ανταπόκριση στο κάλεσμα για βοήθεια... λίγο μετά τη μεγάλη, εφιαλτική, φωτιά του '07.  

Ο σκοπός ιερός... Να βοηθηθούν οι πυροπαθείς... 
Βοηθήθηκαν ;  Μάλλον όχι...

Τις φωνές που το φώναξαν δεν τις ακούγαμε... 
Τις φωνές που το φώναζαν τις κάναμε να ''σιωπήσουν''...

Σώπα κι εσύ,  όπως οι άλλοι... μη μιλάς ! 

Άλλωστε πώς ν' ακουστεί μια φωνή,  πόση δύναμη να έχει ''μία'' φωνή ;

Δύναμη δεν χρειάζεται η φωνή σου... 

Δύναμη χρειάζεσαι εσύ, εγώ, εμείς, άνθρωπε και την έχεις μέσα σου... 
Βρες την που να πάρει... ο διάολος... και Μίλα ! 
__________________________________________  

      
 Ουτοπία 

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου